Mieczysław Mierzejewski – polski dyrygent

mierzejewski

Mieczysław Mierzejewski urodzony w Poznaniu 10 listopada 1905 zmarł w Warszawie 11 stycznia 1998 roku. Polski kompozytor oraz dyrygent. Swoje wykształcenie zdobywał w poznańskim konserwatorium między 1921 a 1927 rokiem pod okiem Józefa Bohdana Zaleskiego. Kolejno przebywał w Warszawie gdzie pobierał nauki pomiędzy 1927 a 1928 rokiem. Studiował kompozycję u Kazimierza Sikorskiego, dyrygenturę u Grzegorza Fitelberga a także Emila Młynarskiego. Jako dyrygent rozpoczął pracę w 1926 roku w Poznaniu. W latach 1929-1938 był dyrygentem opery oraz filharmonii warszawskiej.

Zajmował się prowadzeniem chórów amatorskich a także przedstawieniami operetkowymi. Lata 1930-1932 poświęcił na dalszym studiowaniu w berlińskim Hochschule für Musik. Tam w klasie dyrygentury kształcił się pod okiem Juliusa Prüwera, natomiast teorię zgłębiał u Paula Hörfera, był również w klasie fortepianu u Elsnera. Nauki pobierał również w Wiedniu a także Paryżu. W roku 1932 r. Mierzejewski otrzymał angaż w Studiu Operowym w Warszawie. Pracował on tam przez 2 lata. Wspólnie z adeptami przygotował „Uprowadzenie z seraju” autorstwa Wolfganga A. Mozarta. Występował w Warszawie prowadząc koncerty filharmoniczne. Zyskał uznanie za swoją pracę u takich krytyków jak Piotr Rytel.

W sezonie 1933/1934 pracował jako dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie. Tam przewodził „Faustem”, „Halką”, „Strasznym dworem”. Od roku 1936 zajmował miejsce drugiego dyrygenta Orkiestry Symfonicznej Polskim Radio. Tam po raz pierwszy w Polsce wykonywał utwory Tansmana. Dyrygował w filharmonii warszawskiej, z udziałem Hofmana i Orłowa. W roku 1937 wykonywany był dwukrotnie pod jego dyrygenturą „Stabat Mater – Karola Szymanowskiego. W czasie międzynarodowej wystawy w Paryżu przewodził przedstawieniem baletowym na którym wykonywane były utwory samego Chopina i Palestra.

Występował w Anglii, Niemczech, Warszawie, Krakowie. Pomiędzy 1945 a 1946 rokiem zajmował stanowisko kierownika muzycznego Teatru Wojska Polskiego znajdującego się w Łodzi. Lata 1946 i 1947 to czas kiedy był dyrygentem bytomskiej Opery Śląskiej. Od 1947 roku przez 3 lata współpracował z filharmonią warszawską. W roku 1949 przyjął stanowisko dyrygenta w Warszawie, które zajmował do 1972 roku. W swoim repertuarze koncertowym uwzględniał muzykę polskich kompozytorów Paderewskiego, Szymanowskiego, Palestera, Panufnika, Tansmana, Perkowskiego.

Mierzejewski za swoja pracę otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski w roku 1954, nagrodą państwową w roku 1952 (III stopnia) oraz nagrodą przyznaną przez miasto Warszawę w roku 1958.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Zostaw wiadomość

Powered by WordPress | Designed